Joe D’Amato

eman8

80 lat temu urodził się bóg włoskiej eksploatacji Aristide Massaccesi znany także jako Raf De Palma, Michael Di Caprio, Alexandre Borsky, no i oczywiście Joe D’ Amato. Szacuje się, że owy reżyser/operator/producent/scenarzysta w swojej karierze nakręcił około 200 filmów, od gore horrorów po pornosy, często mieszając oba gatunki.

Massaccesi urodził się 15 grudnia 1936 roku w Rzymie. W wieku 14 lat rozpoczął prace dla swojego ojca elektryka, gdzie wieczorami pomagał na różnego rodzaju planach filmowych. W 1957 został zatrudniony w Mole Richardson jako asystent operatora. W 1969 awansował na stanowisko głównego operatora oraz pełnił funkcje drugiego reżysera do 1974 roku. Wraz z  Diego Spataro wyreżyserował swój pierwszy film Go Away! Trinity Has Arrived in Eldorado (1972). Spataro używał wówczas pseudonimu Dick Spitfire.  Jest to chyba najlepsze fałszywe imię jakie słyszałem.

Swoje wczesne filmy Massaccesi tworzył pod różnymi alter ego ponieważ nie chciał mieszać kariery reżyserskiej z karierą operatora. Niektóre z nich  były po prostu nazwiskami asystentów lub członków załogi. Kolejnym powodem dla którego filmowiec zmieniał pseudonimy była chęć specjalizowania się w różnych gatunków takich jak komedia, horror, spaghetti western czy thriller. Według IMDB jego pierwszym filmem jako Joe D’Amato  był Diary of a Roman Virgin (1973). Używał on ponad 70 pseudonimów, a i tak nie do końca znamy wszystkie.

joe_damato

W późnych latach 70, Massaccesi chciał zarobić trochę hajsu na sukcesie wykożystując francuskią serie filmów softcore Emanuelle. Jego pierwszy film z serii, Emanuelle’s Revenge (1975) nakręcił z królem włoskich podrób Brunem Mattei. Swoją drogą pan Mattei zasługuje na osobny wpis. Potem rozpoczął współpracę z aktorką Laurą Gemser którą obsadził w kolejnych filmach serii, czyli Emanuelle in Bangkok (1976), Emanuelle in America (1977), Emanuelle Around the World (1977), Emanuelle and the Last Cannibals (1977) oraz Emanuelle and the White Slave Trade (1978). Niby to były filmy soft porn jednak zawierały sceny zoofilii, zbiorowych gwałtów, no i kanibale byli kanibalami. Niektóre wersje zawierały także prawdziwe sceny seksu, jednak D’Amato nie przyznawał się do ich reżyserii. Jakby postać Emanuelle nie była wystarczająco wydymana Massaccesi postanowił nakręcić jeszcze film mondo o losach bohaterki – Emanuelle and the Erotic Nights. Do końca lat 70 udało mu się także nakręcić nieoficjalny remake do filmu Wesa Crawena Ostatni Dom po Lewej (1972), zatytułowany The Pleasure Shop on 7th Avenue (1979). Dodatkowo spróbował on także swoich sił w nunsploitation (poryte filmy o zakonnicach) Images in a Convent (1979) gdzie jak to we włoskich filmach tego typu bywa, miały miejsce sceny gwałtu zbiorowego oraz seksu oralnego.

Na  początku lat 80 reżyser skupił się bardziej na horrorach. Wtedy powstały jego najbardziej znane produkcje takie jak Antropophagus (1980) gdzie widz mógł doświadczyć  sceny pożarcia dziecka wyrwanego z łona matki oraz śmierć przez zjedzenie własnych wnętrzności. Z filmem związana jest także ciekawa historia. Mianowicie podczas kręcenia jednej ze scen która miała miejsce w prawdziwym greckim grobowcu, gdzie znajdowały się szczątki ludzkie, D’Amato zażyczył sobie dodania fałszywych kości. Po zakończeniu kręcenia grobowiec w pośpiechu posprzątano, przez co sztuczne kości zostały wymieszane z prawdziwymi. Ekipa wstydziła się zwrócić autentyczne szczątki, więc reżyser postanowił zabrać je do domu. Kolejnym znanym filmem D’Amato jest Absurd (1981) o księdzu – pogromcy potworów. Film ten jest wpisany na listę UK Video Nasties i został zakazany w Wielkiej Brytanii w 1984. Warto także wspomnieć o Beyond the Darkness (1979, 1984 w USA) o mężczyźnie który wypycha zwłoki swojej żony i trzyma je w łóżku, szukając w tym czasie dla niej zastępstwa.  Są mordy, fetysz laktacyjny, laleczki voodoo oraz najgłupszy twist do czasu The Game Finchera. Te właśnie filmy przysporzyły mu wielu fanów, a same produkcje zyskały status kultowych wśród wielbicieli horrorów.

antropophagus_02
Część tych kości stała się własnością D’Amato.

W latach 80-tych D’Amato wszedł także w swoją hardcorową fazę. Bo gwałty zakonnic, kanibalizm, oraz zjadane płody to za mało dla włoskiego kina eksploatacji. Wówczas reżyser przestał już się oszukiwać i zaczął kręcić sceny hardcorowego seksu. Sformułowanie to nie jest przesadzone bowiem mieszał on „erotykę” z zombie w Erotic Nights of The Living Dead (1980) czy  radioaktywnym mutantem zabójcą w Porno Holocaust (1981). Ten ostatni kręcił na współę z Brunem Mattei, bo dlaczego nie? Nie porzucił on jednak softcore całkowicie, a dodawał do nich voodoo i po raz kolejny kanibali.

W 1980 D’Amato założył swoją firmę produkcyjną Filmirage która sfinansowała 42 filmy „alternatywne”. Były to głównie slashery, gore czy jakieś post apokaliptyczne durnoty. Współpracowały z nim takie legendy jak Lucio Fulci, Claudio Fergasso , czy Umberto Lenzi. To dzięki owej firmie możemy się cieszyć Trollem 2 (1990), Crawlers (1993) (nazywany również Troll 3) czy Quest for the Mighty Sword (1990) (Troll 3, Ator 3, Ator 4). Dwa ostatnie były reżyserowane przez samego D’Amato. Poważnie, udało mu się jednym filmem zrobić sequel do dwóch niczym nie połączonych serii. By było zabawniej Crawlers (1993) nie był o trollach, ani goblinach (Troll 2), a o zabójczych drzewach. Co do Atora ( który był czteroczęściową podróbą Conana), film z serią Troll ma wspólnego jedynie fakt, że jedna z postaci w filmie nosi maskę z Trolla 2. To jeszcze nie koniec. Trzecia część Atora nigdy nie była uznawana przez D’Amato ponieważ pozbył się on praw do postaci po boxoffice’owej katastrofie jaką był Conan Niszczyciel. Był on potem zły, że ktoś podrabiał jego filmy. Nawet Troll 2 nie do końca jest sequelem Trolla (1986, gdzie główny bohater nazywa się Harry Potter), a bohaterowie filmu nie walczą z trollami, a goblinami. Jednak znając historię tych produkcji, Troll to najbardziej dobrana nazwa tych filmów jaką można wymyślić.  Tak więc jeżeli ktokolwiek będzie narzekał na burdel w dziekanacie czy jakimś innym urzędzie, radze sobie przypomnieć historie Trolla Atora.

quest_for_the_mighty_sword_1990_2
Troll oraz seria o Atorze, spinoff o który każdy człowiek prosił.

Gdy włoskie filmy exploitation przestały cieszyć się popularnością firma Filmirage upadła, a twórca zajął się kręceniem pornosów których od roku 1994 nakręcił ponad 100. Między innymi arcydzieła takie jak :

As Aventuras sexuals de Ulysses (1998)

Goya and the Naked Maja (1997)

Nero: Orgy of Fire

Othello 2000

House of Anal Perversions

All the President’s Women

Hercules: A Sex Adventure 

Samson in the Amazon’s Land

Juliet and Romeo (1996)

Robin Hood: Thief of Wives 

Anal paprika (1995) – Jakby Paprika (1991) miała mało pieprzenia

120 Days of Anal

Homo Erectus – Tak, jest to film o Tarzanie i Jane plus ludziach pierwotnych. Tak jakby ktoś potrzebował „Walki o Ogień” w wersji porno

Some Like It Hard

23 stycznia 1999 po zakończeniu kręcenia Showgirl, Aristide Massaccesi zmarł niespodziewanie na zawał serca. Pozostawił po sobie ponad 190 filmów oraz status wiecznej legendy włoskiego kina eksploatacyjnego.

Film cieszy się sławą, jaką się cieszy, jednak muzyczka wpada w ucho natychmiastowo.

2 myśli nt. „Joe D’Amato”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *